8Verhalen over levens met een twist heb ik ­beloofd. Het gesprek dat ik had met Sanne (22) slaat de bijzondere wending over. Althans, zo lijkt het. Sanne – vrolijk, zelfbewust en ­ambitieus – ­vertelt een verhaal dat je kunt verwachten van een jonge vrouw aan het begin van haar ­volwassen leven. Maar als je goed luistert, tipt ze af en toe de gebeurtenis aan die haar al vroeg een ander pad op stuurde dan dat van de meeste kinderen.

Drie jaar was Sanne toen ze er twee grote broers bij kreeg (8 en 10 jaar), én een moeder. Haar eerste stiefmoeder. Vooral die twee jongens, de broers die ze zo graag wilde hebben, kan ze zich nog steeds goed herinneren.

ACHT – broers kwijt

“Jammer genoeg hield de relatie tussen mijn vader en eerste stiefmoeder geen stand. Ik raakte daardoor ook mijn broers weer kwijt. Een paar jaar later verhuisden we van Delft naar Ypenburg, mijn vader, tweede stiefmoeder en ik.”

De Grote Berg

“Ypenburg was toen een nog redelijk leeg gebied langs de snelweg. We hebben er op twee adressen gewoond. Dat was een fijne tijd. We gingen vissen in de sloten rondom, er waren altijd veel dieren, en bij ons tweede huis was er ‘de Grote Berg’ (een soort geluidswal) waar je in volle vaart kon afglijden, ’s winters met de slee.”

DERTIEN – verwarrende tijd

“Zo rond m’n dertiende, toen ik net op de middelbare school zat, kreeg ik het moeilijk. De pubertijd is denk ik voor niemand fijn, maar dat was het niet alleen. Het was een verwarrende tijd, ook mijn tweede stiefmoeder verdween weer uit m’n leven. Ik raakte opnieuw iemand kwijt.”

Missen

“Ik begon me daarbij ook steeds meer af te vragen wie en hoe mijn eígen moeder was geweest. Ze is gestorven toen ik geboren werd. Ik begon haar bewust te missen. Mijn vader had wel veel verteld – hij herkende veel van haar in mij – maar ik zou haar nooit echt kennen. Ik miste haar bij sommige gebeurtenissen in m’n leven. Met je moeder shoppen, lachen, dingen vertellen die je bezighouden, ik wist niet hoe dat voelde. En dat was erg verdrietig. Het was vooral mijn oma die me door die periode heen heeft geholpen.”

Oma

“Ja, m’n oma! De liefste vrouw die ik gekend heb. Hoe vaak heb ik niet gehoord: ‘Gezellig dat je er bent Sanne, ik haal even een lekker patatje bij de snackbar.’ En daar ging ze met de rollator. Mooie herinnering. Ze was mijn steun en toeverlaat tot m’n 18e. En een voorbeeld.”

“Oma probeerde m’n leven een stukje leuker te maken. Altijd nuchter en vrolijk. Hoe liefdevol ze altijd met anderen omging, me aanspoorde zelfstandig te worden, aan andere mensen te denken, genoeg te hebben aan wat je hebt. Dat was oma. Was, ja, want ze is vier jaar geleden gestorven. Haar dood leek wel zelf geregisseerd. Het was haar grootste wens om mij volwassen te zien worden. Een paar weken na mijn achttiende verjaardag is ze overleden.”

ACHTTIEN – klaar met school

“De middelbare school was een soort parcours met hindernissen. Ik had het moeilijk, zakte een niveau lager dan HAVO, tot mijn vader ingreep. Hij heeft me in die tijd enorm geholpen. Hij zette me aan het studeren, soms tegen mijn zin natuurlijk, maar ik haalde er wel mijn eindexamen HAVO door. Dat heeft me kracht gegeven. En ik ontmoette iemand op wie ik verliefd werd. Aan het eind van mijn schooltijd ging het veel beter.”

Vader

“Mijn vader was er altijd. Wij hebben een speciale band. We vormden door de jaren heen een soort bondje, hij deed (en doet) alles voor me, echt alles. Wat niet meteen betekent dat we het altijd makkelijk met elkaar hebben gehad. Wij zijn heel verschillend. Daar had ik moeite mee toen ik jonger was. Nu kan ik beter zien wie en hoe hij is. En accepteren dat hij anders is dan dat ik ben. Dat hij niet alleen mijn vader is, maar ook iemand die verliefd kan worden en van iemand kan houden, zoals van mijn (derde) stiefmoeder. Vroeger vond ik het lastig dat te zien.”

850A4371

Vriend

“Ik leerde mijn vriend kennen in een periode dat het niet zo goed met me ging. En ik ben ervan overtuigd dat onze oma’s ons met elkaar in contact hebben gebracht. Ja, ik denk wel dat er iets is als sturing van bovenaf. Het leven is een soort game, zegt mijn vriend altijd, iemand boven zit aan de knoppen en bepaalt hoe het allemaal gaat.”

“Hij is in de loop van de tijd heel belangrijk voor me geworden. Iemand die me zo goed kent dat hij mijn gezicht kan lezen en weet hoe ik me voel. Wat ik overigens niet altijd prettig vind, want ik ben gewend geraakt mijn emoties en gevoelens voor mezelf te houden. Hij heeft me erg geholpen toen ik begon met studeren. Ik wilde het hoogste halen, was altijd aan het werk, en gestrest daardoor. Hij leerde me te relativeren. Om minder hoge eisen aan mezelf te stellen en ook blij te zijn met minder hoge cijfers.”

TWEEËNTWINTIG – studie afronden

“Ik ben nu, in 2015, bezig aan m’n laatste jaar Communicatie aan de Haagse Hogeschool. Een studie die me precies past, ik houd van de creatieve en de sociale kant ervan. Ik zei altijd dat ik het huis uitging als ik 18 was, maar ik woon nog steeds thuis. Mede omdat mijn vader me graag bij zich heeft. Ik ben wel veel meer m’n eigen leven gaan leiden, en het moment komt eraan dat ik ga samenwonen. Wat ik wil gaan doen met mijn studie? Onderzoek naar aspecten van communicatie binnen bedrijven.”

Meer begrip

“Ik ben dingen beter gaan begrijpen nu ik ouder word. Vroeger kon ik er bijvoorbeeld niet tegen als vriendinnen boos waren op hun ouders. ‘Jij hébt ze tenminste allebei, dacht ik dan.’ Of dat ze om iets kleins (in mijn ogen) verdrietig waren. Ik was te jong om dat naar waarde te schatten. Je kunt niet zeggen mijn verdriet is groter dan dat van iemand anders. Iedereen voelt de zwaarte ervan op z’n eigen manier.”

“Ik heb nu ook meer begrip voor de stiefmoeder met wie ik nu in huis woon. Zij komt uit Rusland en handelt en redeneert vanuit een heel andere cultuur. We hebben niet echt een moeder-dochterband, maar gaan vriendschappelijk met elkaar om. Daar heb ik inmiddels vrede mee.”

“Waar het allemaal om draait? Accepteren dat iemand anders is dan dat jij bent.”

icon-pdfDownload de PDF